Po uporaniu się z drenażem, ławami, fundamentami i izolacją nadchodzi czas na wykonanie ścian nośnych. Do tych celów wykorzystujemy różne materiały w zależności od przyjętych założeń projektowych.
To najcieplejszy materiał na wykonanie ścian nośnych. Posiada znakomite współczynniki termoizolacyjne i wytrzymałościowe. Znakomicie spisuje się w przy wykonywaniu ścian jedno- jak i dwuwarstwowych. Szybko wysycha, nie pozwala na rozwijanie się wewnątrz grzybów i bakterii nie podciąga wody, jest łatwy w obróbce.
PUSTAK CERAMICZNY – MAX lub 25 P+W
Szeroko stosowany do wykonywania ścian zewnętrznych. Znakomite właściwości wytrzymałościowe wolno pije wodę ale również wolno wysycha, potrafi podciągać wilgoć od fundamentów. Produkowany w różnych rozmiarach.
Stosowana powszechnie do tzw. przemurowań i podmurowań. Stosowana do budowy kominków i kominów metodą tradycyjną
ŚCIANY JEDNOWARSTWOWE
Do wykonania takiego budynku używa się jednorodnego materiału np. betonu komórkowego grubości min. 36,5 – 42cm lub pustaka ceramicznego P+W grubości min. 40 – 42cm. Przy budowaniu tego typu ścian należy pamiętać, iż podawane przez producentów współczynniki dotyczą ścian pełnych bez otworów okiennych. Zamontowanie okna i belek nadprożowych powoduje znaczące obniżenie współczynnika co pociąga przymusowe zastosowanie kolejnej, zewnętrznej warstwy izolacji.
Kolejnym elementem wpływającym na spadek wydajności tej technologi są stropy, które by spełniać warunki termiczne muszą być docieplone (wełną lub styropianem).
Ścianę taką pokrywamy tynkiem cementowo wapiennym lub klejem z siatką a następnie farbą lub tynkiem strukturalnym.
ŚCIANY DWUWARSTOWE
To technologia najpowszechniej stosowana. Ściana składa się z warstwy nośnej i izolacyjnej. Do budowy parterowego budynku stosujemy materiał od grubości17,5 adla budynków z poddaszem od 24cm. Z zewnątrz stosujemy izolację termiczną o współczynniku nie większym niż lambda = 0,040 i grubości do 15cm. Styropian pokrywamy klejem z siatką a następnie tynkiem strukturalnym.
ŚCIANY TRÓJWARSTWOWE
Technologia stosowana rzadko ze względu na zwielokrotnione koszty wykonawcze i materiałowe.
Technologia charakteryzuje się również największą ilością błędów montażowych izolacji termicznej. By tego uniknąć ścianę osłonową wykonujemy na końcu tzn. najpierw ściana nośna potem więźba dachowa, następnie izolacja termiczna. Po wykonaniu tych 3 etapów i sprawdzeniu mostków termicznych w izolacji wykonujemy mur osłonowy po sam dach dbając o obróbkę więźby dachowej. Potem następuje dalszy montaż folii, obróbek dekarskich i pokrycia.
Jedynym uzasadnieniem zastosowania tej technologii jest możliwość stosowana cegły klinkierowej jako warstwy elewacyjnej nadającej budynkowi niepowtarzalnego charakteru. Ten sposób budowania nie wpływa na zwiększenie czasu przydatności budynku do zamieszkiwania tzn. mur dwuwarstwowy będzie stał tyle samo czasu co trój warstwowy i jednowarstwowy a jego koszt utrzymania i wybudowania jest znacznie niższy.